YHK

“Bu beladan şikayetçi değilim.”

***

Zerda’dan devam…

Masa tamamen hazır olduğunda herkes yavaş yavaş yerlerine geçip oturdu. Ben ise son kez eksik bir şey var mı diye göz gezdiriyordum. Bardaklar tamam, tabaklar tamam… derken arkamı döndüm.

Tam o sırada Karun son basamağı iniyordu.

Siyah gömleğinin kollarını dirseklerine kadar kıvırmıştı. Her zamanki gibi ağır ağır yürüyordu.

Sanki konağın sahibi değil de savaş meydanına inen komutandı mübarek.

Göz ucuyla bana baktığını hissedince hiç oralı olmadan mutfağa doğru yürüdüm.

Bakışlarının üzerimde dolaşması sinirimi bozuyordu. Özellikle de nişanlısı birkaç metre ötede otururken.

Zaten Ceylan’ın annesi Asiye teyze sabahtan beri başımın etini yiyordu.

“Gel gelinim… Yapma gelinim… Taşıma gelinim…” Daha ortada isteme yok, söz yok… beni çoktan gelin ilan etmişti.

Bir de Cihangir Ağa ortalarda yoktu hala. Adamı sabahtan beri konuşup duruyorlar ama kendisi yok.

Mutfağa geçip kızların yanına oturdum. Önümüzde tencerenin dibi kalmıştı yine. Konağın düzeni buydu işte. Biz yaparız, onlar yer. Biz de kalanla idare ederdik.

Kaşığı pilava daldırmıştım ki konağın kapısı açıldı.

Refleksle başımı kaldırıp camdan baktım. Hicran’la Gülşah da aynı anda cama yapıştı resmen.

Gelen kişiyi görünce gözlerim kısıldı. Cihangir Ağa gelmişti.

Adam resmen yürümüyor da ağır çekimde giriş yapıyordu sanki. Uzun boyu, geniş omuzları… Bir de o sakin yürüyüşü yok mu? İnsan istemsiz bakıyordu.

Ağabeyimin arkadaşı olduğu için bugüne kadar hiç alıcı gözle bakmamıştım ama… Maşallahı vardı.

“Seninki de geldi.” dedi Gülşah dirseğiyle koluma vurunca kısa bir kahkaha attım.

Benimkiymiş. He he.

Tam ağzıma pilav dolu kaşığı soktuğum sırada avludan gelen sesle irkildim.

“Zerda!” Asiye teyzenin sesi konağı inletmişti resmen.

Allah’ım niye bağırıyor bu kadın? Yine ne var?!

Daha yutmadan hızla ayağa kalktım. Boğazımdaki pilavı zorla yutmaya çalışarak mutfaktan çıktım. Herkes masadaydı. Ve garip şekilde… herkes bana bakıyordu.

Ay utandım bir anda. Hızla yanlarına gidip başımı hafif eğdim.

“Buyur hanımım?” dedim nefesimi toparlamaya çalışarak.

Asiye teyzenin yüzünde kocaman bir gülümseme vardı.

“Bizimle otursana kızım.” dediğinde iki kaşım aynı anda havalandı.

Ne? Ciddi miydi şimdi? Bir yanaşma olarak mı oturacaktım ben?

Hem de Cihangir’in yanına? Karun’un karşısında?

Yok artık!

“Size rahatsızlık vermeyeyim hanımım.” dedim hemen. “Ben kızlarla içeride yiyiyorum. Afiyet olsun.”

Tam geri kaçacaktım ki Asiye teyze elini havaya kaldırdı. Bildiğin susturma hareketi yaptı kadın bana.

“Katiyen olmaz.” dedi otoriter bir sesle. “Benim gelinim benimle aynı sofrada oturacak.”

Bir an yüzüne boş boş baktım.

Teyze önce bir iste beni… sonra gelinin olayım. Böyle direkt sahiplenmek ne?

Bir de masadaki herkes bize bakıyordu. Rezillik. Ceylan’ın da yüzü düşmüştü resmen.

Ben ise olduğum yerde kalmıştım.

“Hadi!” dedi Asiye teyze sabırsızca. Elini uzatıp direkt Cihangir Ağa’nın yanındaki boş sandalyeyi gösterdi.

Allah’ım… tam kaçacak delik arıyordum kadın beni resmen masaya çiviliyordu.

“Kızım otur hadi, çekinme.” dedi Fırat Ağa’da yumuşak bir sesle. Hatta hafifçe gülümsedi bile.

E tamam artık. Daha fazla diretirsem ayıp olacaktı. Mecbur ağır ağır masaya yaklaştım.

Tam sandalyeyi kendim çekecektim ki, Cihangir Ağa oturduğu yerden kolunu uzattı. Sandalyeyi benim için çekti.

Hem de öyle doğal yaptı ki… sanki yıllardır bunu yapıyormuş gibi.

Kaşlarım hafif kalktı. Oo… centilmen erkek. Severiz.

“Sağ ol ağam.” dedim kısa bir sırıtışla.

Sandalyeye oturduğum anda Cihangir Ağa beni hiç zorlanmamış gibi hafifçe masaya doğru kaydırdı.

Heh. Demek ki fit kızım.

İçimden kendi kendime gururlanırken başımı kaldırdım.

Ve gerçek hayat suratıma tokat gibi çarptı. Karun bana bakıyordu.

Yok bakmak değil bu… resmen öldürüyordu gözleriyle.

O bakışları gören insan bırak masaya oturmayı, topuklarını kıçına vura vura kaçardı.

Ben bile bir an sandalyeden kalkıp “Benden bu kadar!” diye bağırasım geldi.

Ama yapamazdım.

Hem ben ona Cihangir Ağa ile evlenebileceğimi söylemiştim zaten. Şimdi kalkıp bana hesap soramazdı.

İçimdeki korkuyu bastırıp önüme döndüm.

Tabağıma sadece biraz çorba koydum. Başka bir şey almaya utanıyordum. Masadaki herkes yabancıydı sonuçta. Kaşığı elime alıp sessizce içmeye başladım.

Ama gözüm istemsizce karşı tarafa kayıyordu.

Ceylan resmen Karun’un üstüne titriyordu. Yok ekmek uzatıyor, yok salata veriyor, yok su dolduruyor…

Sanki adamın kolları yoktu da kendi yiyemiyordu mübarek.

Uslu uslu çorbamı içiyordum ki Songül’ün sesiyle kaşık elimde kaldı.

“Yakıştılar ha Asiye teyze.” dedi gülümseyerek. Sonra gözleriyle beni ve Cihangir Ağa’yı gösterdi.

Bir anda yanaklarım ısındı. Allah’ım bugün ne zaman bitecek?

Asiye teyze bize öyle gururlu baktı ki sanki düğünümüzü yapmış da torun bekliyordu kadın.

“Maşallah maşallah!” dedi nazar değer korkusuyla. Sonra Şehmus Ağa’da lafa girdi.

“Fırat Ağa…” dedi ağır başlı şekilde. “Kızı usulünce istemedik ama sözünü almıştık.”

Sonra bana bakıp gülümsedi. “Bu kızın kısmeti çok belli.”

Övünmek gibi olmasın ama… evliyken bile kısmetim çıkıyordu.

Fırat Ağa başını salladı.

“Bizde söz bir kere verilir Şehmus Ağa.” dedi net bir sesle. “Zerda kızım gelininiz sayılır artık.”

Ayıp olacak ama bana da mı sorsaydınız acaba?

Gerçi… o gün “siz nasıl münasip görürseniz” demiştim. Teknik olarak kabul etmiş sayılıyordum.

Bir anda içime garip bir sıkışma çöktü. Cihangir Ağa ise gayet soğukkanlıydı.

İstemeden gözlerim Karun’a kaydı. Masadaki eli yumruk olmuştu. Parmak eklemleri beyazlamıştı resmen.

Allah bizi korusun ama birden kalkıp masayı devirecek gibi bir hali vardı.

Yine de yapmaz çünkü… nişanlısı yanındaydı.

Karun herkese başka yüzünü gösterirdi… O karanlık tarafını da bir tek bana gösteriyordu vicdansız.

Masadaki sohbet uzayıp giderken yemek faslı da bitmişti artık. Herkes kendi arasında konuşuyordu.

Ben ise fırsat bu fırsat deyip sessizce kalkmaya hazırlanıyordum. Tam sandalyeden doğrulacaktım ki…

Bir el bileğimi tuttu. İrkilip başımı çevirdim. Cihangir Ağa.

Parmakları bileğimi sıkmadan kavramıştı ama o ani temas bile kalbimi hoplatmaya yetmişti. Üstelik bunu kimse fark etmesin diye yüzü gayet normal duruyordu.

Sonra bana doğru hafif eğildi. “Peşimden gel.” dedi kulağıma alçak sesle.

Nefesim bir an takıldı. Ne? Daha bir şey soramadan eli bileğimden çekildi. Cihangir Ağa gayet sakin şekilde ayağa kalkıp basamaklara yöneldi.

Ben ise olduğum yerde kalmıştım.

Karun’un gözleri üzerimdeyken ben nasıl onun peşinden gidecektim?

Hem niye çağırıyordu ki?

İçimde sebepsiz bir korku büyümeye başladı. Ya bir şey anlamışsa? Ya beni tanıdıysa?

Tam ne yapacağımı düşünürken Asiye teyze konuştu.

“Zerda kızım…” dedi bana dönüp. “Cihangir oğluma helanın yolunu göster hele.”

İçimden derin bir oh çektim. İyi denk geldi vallahi. En azından bahanem vardı şimdi.

Sessizce başımı sallayıp ayağa kalktım.

Karun’a bakmamaya çalışarak merdivenlere yöneldim. Ama insan bakmasa bile hissediyordu bazı bakışları. Sırtım resmen geriliyordu.

İkinci kata çıktığımda Cihangir Ağa tuvaletin kapısının önünde durmuş beni bekliyordu. Daha önce gelmiş miydi bu eve? Yanına yaklaşırken kalbim hala hızlı atıyordu.

“Buyur ağam?” dedim temkinli şekilde.

Cihangir Ağa etrafa kısa bir bakış attı. Sonra aniden kolumdan tutup tuvaletin kapısını açtı ve beni içeri çekti.

Şaşkınlıkla ona döndüm.

Tam konuşacaktım ki eli peçeme gitti.

Bir hamlede peçemi aşağı çekince gözlerim irice açıldı.

“Yanılmadım.” dedi gözlerini yüzümde gezdirerek.

İçime sıcak bir korku yayıldı. Tanımıştı beni.

Of… bunun iyi mi kötü mü olduğunu bile anlayamıyordum.

Hızla peçemi tekrar yüzüme çektim.

“Tanıyacağını düşünmemiştim ağam.” dedim gergince.

Cihangir Ağa tek kaşını kaldırdı.

“O yeşil gözleri tanımamak mümkün mü?” dediğinde birkaç saniye yüzüne baktım.

Allah sahibine bağışlasın… adam öyle bir bakıyordu ki insanın aklı karışırdı.

“Belli ki değilmiş.” dedim kaçamak şekilde. Sonra gözlerim istemsizce yumuşadı.

“Ağam lütfen…” dedim yalvarır gibi. “Kimseye bir şey deme.”

Cihangir Ağa’nın yüzündeki ifade ciddileşti.

“Niye gizliyorsun kendini?” diye sordu doğrudan. “Bu konakta ne işin var?”

Sorduğu sorular mantıklıydı. Normal bir insanın yapacağı iş değildi benim yaptığım.

Birinin gelme korkusuyla hızlı hızlı anlatmaya başladım. Uzun değil… sadece gerekli olan kadar.

“Ağabeyimin katili bu konakta.” dedim sonunda. “Onu bulmak için buradayım.”

Cihangir Ağa’nın gözleri hafif kısıldı.

“Kendini nasıl bir tehlikeye attığının farkında mısın kızım?” diye çıkışınca boğazım düğümlendi.

Gözlerim doldu istemsizce.

“Ne yapacaktım başka?” dedim kırılan sesimle. “O şerefsiz savcı dosyayı kapattı. Ağabeyim intihar etmedi diye… geri açsın dosyayı diye yalvardım ama Hanoğulları’nın itiymiş meğer.”

Sesim titremeye başlamıştı artık.

“Gücüm yetmedi…” dedim gözyaşlarım akarken. “Ben de somut delil bulana kadar burada kalacağım. Lütfen engel olma.”

Bir nefes çektim. “Ağabeyimin hatrı varsa…”

Cihangir Ağa birkaç saniye sessiz kaldı.

Beni izliyordu sadece. Sonra eli yavaşça yüzüme geldi. Gözümden akan yaşı baş parmağıyla nazikçe sildi.

“Tamam…” dedi sakin şekilde. Sonra yüzü tekrar ciddileşti.

“Ama birlikte hareket edeceğiz.” dedi net sesle. “Bana sormadan iş yapmaya kalkışma. Bu adamları tanımıyorsun sen.”

Başımı küçükçe salladım.

“Diğerlerini bilmem…” dedim burnumu çekerek. “Ama Karun Ağa kötü bir adam.”

İstemeden sesim sertleşmişti. “Kardeşini o adamın eline bırakma derim.”

Cihangir Ağa şaşırmadı bile. “Farkındayım.” dedi. “Ceylan bu yolu kendi seçti.”

Demek ki kardeşini uyarmıştı. Ama Ceylan yine de Karun’u istemişti.

İçimde garip bir huzursuzluk oluştu.

Cihangir Ağa bir süre daha yüzüme baktı. Sanki gözlerimin içine girip sakladığım her şeyi görmek istiyordu.

“Benden gizlediğin başka bir şey var mı?” diye sorduğunda kalbim aniden hızlandı.

“Y-yok ağabey.” dedim hemen toparlayarak.

Ona Karun’la evli olduğumu söyleyemezdim. Nasıl tepki vereceğini kestiremiyordum.

Cihangir Ağa hafifçe kaşını kaldırdı.

“Ne ağabeysi? Karım oluyorsun.”

Yanaklarım hafif gerildi.

“Bu iş hızlı çözülse…” dedim kaçamak şekilde. “Başına bela olmama gerek kalmayacak.”

Cihangir Ağa’nın dudaklarının kenarı hafif kıvrıldı.

“Bu beladan şikayetçi değilim.” dedi. Sonra kapıyı işaret etti.

“Biri gelmeden git hadi.” Dediğini yapıp hızlıca dışarı çıktım.

Etrafa bakıp kimse var mı diye kontrol ettim. Ama aklım hala söylediği cümlede kalmıştı.

“Bu beladan şikayetçi değilim.” …Bu adam benimle evlenmeyi gerçekten kabul mü ediyordu şimdi?

***

Karuna bir rakip çıktı sanırım.😂 Bundan sonraki ilerleyişi ben bile merak ediyorum hatunlar🤭 Yorumlarınızı bekliyorummm.🩷